Texas Holdem Trn. 2004

Dünya kuruldu yeniden, Yaşam geldi ilk önce, Önce Dehşet'i çağırdı, Sonra Umut'a bağırdı, "Sende olmalısın ben haksızlığı sevmem, kullar hanginizi tercih ederlerse içlerinde, o olsun yüreklerinde, ama asla siz görünmeyeceksiniz onlar sizi seçecekler istediklerinde." Tüm şartı buydu dünya üstünde.
Oysa insan denilen severdi kolayı, yaşam bile buna çok şaşırdı! Biraz zorlansalardı bulacaklardı Umut'u ama onlar daima seçiyorlardı Dehşet'in soğukluğunu. Bir de söylenip utanmadan atıyorlardı yaşama tüm suçu…
Yaşam buna uzun zaman dayandı ama bir gün oda hırslandı! En sevdiği ona kızmıştı! "Öylemi" dedi "ben bilirim yapacağımı"
Dehşeti çağırdı "çabuk" dedi "savaşa hazır ol." Umuta haber saldı; "savaş var Dehşetle karşılaşacaksın!" Dehşet’te , Umut’ta buna çok şaşırdı ama yapabilecekleri bişey yoktu. Bu emire karşı çıkmaları mümkün değildi, bu insanlar için gerekliydi.
Birgün bir meydan da  karşılaştılar, etrafta olanların "aman!" demelerine  de hiç aldırmadılar. Birbirleriyle savaşmaktan bıkmadılar. Bazen umut en az dehşet kadar güçlüdür, işte bu yüzden onları seyredenler, yürekleri çarpıntılar içinde beklediler sonucu, artık yapabilecekleri birşey de yoktu.
Dehşet kazanmak üzereydi oysa bunu hiç istemiyordu yüreği! Evet o Dehşetti ama o dehşetiyle ölmeyi bile yeğlemişti bundan önceleri...
Sonra birden anladı ki Dehşet, daha yapacakları yeni başlamıştı, şimdi umudu silahlandırmalıydı, ama nasıl? Umudun eline verilmez ki top tüfek o hep çiçeklerle büyüdü. Dehşet kardeşi gibi silahlara hiç merakı yoktu.
İkizdiler ama huyları çok farklıydı her ikisininde. Hatta beslenmeleri güçlenmeleri bile ap'ayrıydı. Gerçekten zordu ikisini birden büyütmek, Belkide bu yüzden bir çok insan yalnızca birini seçerek başlardı yaşama.
Ve ne yazık ki daima en kolaya kaçışlarla Dehşet alırdı ödülü, Umut’sa daima kavruk bir bebek kalırdı yaşamda. Oysa iyi bilirdi ikizini oda nasıl güçlüydü tercih edildiğinde.
Usulca eğildi Umut’a dedi ki; "Bak kardeşim gel bu işi bitirelim ne sen kazan bu savaşı nede ben zaferleneyim. İnsanoğluna ikimizde gerekliyiz. Ama birbirimizi asla yenmemeliyiz, bunun yolunu sen bulursun, bilirsin ben anlamam bu tür felsefeden, ben yalnızca ölümün soğuk nefesiyim."
Umut hüzünle baktı kardeşine ama gerçekleri bir kez daha böyle net görmesine mutlandı umutlandı insanoğlunun adına yine de.. "Peki" dedi, "bak şimdi ne yapacağız yaşama kafa tutacağız!" Dehşetin gözleri kocaman oldu o dehşetti yine de bunu beceremezdi!" Umut gülümsedi tüm içtenliğiyle kardeşine ve seslendi var gücüyle: "Yaşam!!! Çık karşımıza neden bu savaşımız bir başımıza? İnsanoğluna sen bağışlamadınmı bizi, Öyleyse gel çöz bu işi bizimle..."
Yaşam duyduklarına inanamadı! Hele bunu Umut söylemişti. Gururlu yaşam indi savaş meydanına ve iki kardeş onu pes ettirdi ellerindeki sevgi çiçekleriyle. Dehşet’teki güller belki çok dikenliydi ama, o tutmasını bilirdi içine sevgi girmişti bir kere.  Umut’ta ise tüm çiçekler miski-amber kokularıyla zaten baygın etmişti yaşamı. Yenilmesi kolaydı böylesi güçlere. seve seve “Pes“dedi...
İnsanlar çoşkuyla sevindi içleri hiç istememişti kardeşler birbirini öldürsünler.
Meydan’dan ayrılırken aralarında tek tük insan vardı; "ya yazık oldu Dehşete diye üzülen, yaşama ayıp etti" diyen...
Çoğunun içinde açmıştı sevginin binbir çiçeği artık ondan kolay kolay vazgeçmezlerdi, bunun için biraz çabalamaları gerektiğinide anlamışlardı...
Yaşam döndüğünde kendine, gülümsedi tüm yüreğiyle işte buydu yaşamak dedikleri şimdi gerçek yaşam kurulmuştu. Artık üçüde ölümsüzdü insanoğlu istedikce de yaşayacaklardı her yürekte...
                                          

                                           Sevgiydi Dehşeti bile dize getiren...
                                           İnsanoğlu buna nasıl dayanacaktı?
                                                               xx*lal*xx      

                                              *Bu hikaye tamamen bana aittir *