PRZEBIEG GRY

Generalnie rzecz biorąc, gra w brydża składa się z dwóch faz - licytacji i gry właściwej. Podczas pierwszej z nich gracze deklarują ile lew chcą zdobyć podczas gry i jaki kolor ma być atutowy (Oczywiście jest to duże uproszczenie, zaawansowani wykorzystują licytację w inny sposób - na przykład do ustalenia ilości kart w danym kolorze, i pewnych innych informacji). Podczas drugiej fazy jedna strona stara się zebrać deklarowaną ilość lew, zaś druga jej w tym przeszkodzić.

LICYTACJA

Kiedy gracze otrzymają karty, nadchodzi czas na licytację. Gracze kolejno oferują określone numery wraz z karcianymi kolorami. Numer podczas licytacji to deklaracja ilości lew, którą gracz zobowiązuje się wziąć podczas gry (oczywiście razem z partnerem). To zawsze jest 6 lew plus deklarowany numer, czyli na przykład 4BA oznacza deklarację wzięcia 10 lew (6+4). Zawsze razem z numerem deklarowany jest kolor karciany. W naszej grze okno licytacji przedstawione jest bardzo klarownie, kolory są odpowiednio posortowane, pod nimi znajdują się przyciski pasa, kontry i rekontry. Starszeństwo kolorów prezentuje poniższa tabelka:

Trefl (Clubs)	Kolor najniższy
Karo (Diamonds)
Kier (Hearts)
Pik (Spades)	Kolor najwyższy, lecz nie najwyższa odzywka licytacyjna
BA (NT - Bez Atu)	Najwyższa odzywka licytacyjna - oznacza brak koloru atutowego w grze

To oznacza, że pierwszy z graczy może wybrać dowolną odzywkę licytacyjną. Ale już nastepny po nim może zalicytować ten sam numer z wyższym kolorem, badż niższy lub ten sam kolor, lecz z wyższym numerem, na przykład po 1 gracz nie może odpowiedzieć 1 - jeżeli chce zalicytować trefle, musi wejść na szczebel wyżej, czyli 2. Podczas licytacji gracze mają również mozliwość nie zgłaszania żadnej odzywki. Nazywa się to PAS. Generalnie oznacza to, że gracz nie chce nic licytować w danym momencie (Ale tylko generalnie - istnieje wiele różnych konwencji licytacyjnych, podczas których pas wcale nie musi oznaczać rezygnacji! W rozdziale KONWENCJE zostało przedstawionych wiele takich systemów). W przypadku niezrozumienia danej odzywki, dostępny jest klawisz wyjaśnij. W tym momencie okienko chata służy graczowi jako ekran, w którym powinien przedstawić wytłumaczenie swojej odzywki. Proszę zwrócić uwagę na fakt, że wyjaśnienie to nie jest dostępne dla jego partnera - ma ono charakter informacyjny tylko dla przeciwników (przyjęte jest tu założenie, że obydwaj partnerzy wiedzą co oznaczają ich wzajemne, wcześniej umówione odzywki).

Najpierw przedstawiony zostanie standardowy (międzynarodowy) system punktacji. Ten sposób liczenia zapisywania uzyskanych punktów jest najbardziej popularny wśród brydżystów. System jest oparty na ROBRACH. Co to oznacza? Para wygrywa robra kiedy ma skompletowane dwie gry. Wygranie gry nie oznacza wygrania rozdania, są to dwie różne rzeczy! Gra jest uznana za wygraną (skompletowaną), gdy grająca para uzyska 100 punktów pod kreską. Aby jednorazowo uzyskać taką ilość, należy zalicytować minimalnie 3BA, 4, 4 , 5 bądż 5. A nie zawsze są to proste kontrakty do wygrania. Wspomniana wyżej kreska dzieli zapis brydżowy na dwie części - górną i dolną. Pod kreską zapisywane są punkty podstawowe, za lewy zalicytowane. Wszystkie nadróbki, premie za robra, szlema i szlemika zapisywane są nad kreską. Wartość lewy zależna jest od zalicytowanego koloru atu - za niższe kolory i jest to 20 punktów (czyli np. kontrakt 4 da graczom 80 punktów - 4x20), wyższe - , i BA to 30 punktów (jest jeden wyjątek - pierwsza lewa BA warta jest 40 punktów, czyli kontrakt 3BA daje 100 punktów - 40 + 30 + 30). Istnieje szansa, że podczas licytacji grany kontrakt został skontrowany, a nawet zrekontrowany. Jeśli to miało miejsce, zaś kontrakt został ugrany, gracze otrzymują dodatkowe punkty. Gra skontrowana to dwa razy więcej punktów pod kreską, zrekontrowana - cztery razy, czyli na przykład kontrakt 4 z kontrą będzie wart nie 80, lecz 160 punktów (z rekontrą 320). Jedna kompletna gra (powyżej 100) zmienia status pary na PO PARTII. Ogólnie rzecz biorąc różnica jest w punktacji - para po partii otrzymuje więcej punktów, lecz również jeśli nie ugra kontraktu, zwiększa się ilość punktów karnych (czyli tych, które są przyznawane przeciwnikom nad kreską).

Zestawienie przyznawanych punktów:

Zalicytowane lewy (pod kreską): Za i 20 punktów za lewę, za i oraz BA 30 punktów za lewę. Wyjątkiem jest tu pierwsza lewa BA, za którą przyznawane jest 40 punktów. Jeśli miała miejsce KONTRA, punkty te mnoży się przez 2, jeśli REKONTRA - przez 4;

Oto przykład robrowego zapisu brydżowego:

a) NS (czyli para północ - południe) zalicytowali 3BA (NT), czyli 9 lew - i ugrali swój kontrakt bez nadróbek. 100 punktów pod kreską;

b) WE (para wschód - zachód) zalicytowali 2, które ugrali. Dało im to 60 pod kreską (2x30);

c) WE zalicytowali 2H, które zostało skontrowane a następnie zrekontrowane. Kontrakt został ugrany bez jednej. Daje to 200 punktów (1 lewa nie ugrana z kontrą i rekontrą) ;

d) WE zalicytowali 4H i ugrali je bez nadróbek. Daje to im 120 pod kreską. W tym momencie okazuje się, że zdobyli ponad 100 punktów, co pozwala na zakończenie tej gry i przedzielenie zapisu poziomą kreską (jak pamiętamy dwie takie gry składają się na robra);

e) Zalicytowanie 6NT daje pod kreską 190 punktów. Daje to dodatkowe punkty nad kreską - 500 za ugranie robra i 750 za ugranie szlemika przez parę będącą po partii, razem 1250;

Po podsumowaniu okazuje się, że WE wygrali 1620 do 300. Tu należy zauważyć, że nie zawsze wygranie robra oznacza wygranie gry - gdyż ostatecznym zwyciezcą jest ta para, która zdobędzie więcej punktów. Podsumowanie punktów pojawia się dopiero po zakończeniu robra, dla rozróżnienia w kolorze czerwonym.

Oprócz zapisu międzynarodowego, istnieje kilka innych systemów przydzielania punktów. Mimo, że popularność ich często ogranicza się do pewnego obszaru geograficznego, nie oznacza to, że korzysta z nich mała liczba brydzystów. W grze istnieje możliwość korzystania z kilku najbardziej rozpowszechnionych. Omówimy je teraz, najwiekszą uwagę przykładając do różnic pomiędzy nimi i systemem międzynarodowym.

CHICAGO

Zapis Chicago różni się nieco od zapisu zwykłego brydża robrowego. W brydżu robrowym nie da się dokładnie ustalić długości partii i ile zajmą poszczególne dograne. Brydż chicagowski składa się dokładnie z czterech rozdań. Większa przewidywalność punktacji stała się popularna glównie w klubach amerykańskich. Premia za dograną wynosi 500 kiedy para jest po partii oraz 300, jeśli przed partią, za częściówkę gracze otrzymują 50. Dodatkową premią jest 50 pkt. za każdą kontrę w ugranym kontrakcie. Różnice istnieją także w przyznawaniu kar za wpadki bez trzech, czterech itd. W normalnym brydżu robrowym jest to 200 punktów za każdą kolejną lewę od drugiej licząc, jeśli para jest po partii. W zapisie chicagowskim kara za kontrakt po partii bez jednej lewy to 100, bez dwóch to 200, trzech - 200, czterech i każdej następnej - 300. Jest także duża różnica w porównaniu z zapisem standardowym - pary nie zyskują statusu po partii, kiedy zdobędą dograną - jest on im niejako automatycznie przyznawany:

Schemat czterech rozdań można powtarzać wielokrotnie, zaś ostateczny wynik jest rezultatem zsumowanej ilości punktów ze wszystkich partii.

IMP

Ta metoda zapisywania punktów różni się od wersji Chicago jedynie sposobem ich naliczania. Sposób ten eliminuje nieco element szczęścia podczas rozgrywki.

W talii istnieją pewne karty, które posiadają większą wartość od innych. Są to oczywiście honory. Po zakończeniu gry każda ze stron liczy ilość punktów, jakie miała w swoim posiadaniu przed grą. Punktacja za honory wyrażona jest następujaco:

To oznacza, że w talii znajduje się 40 punktów. Para, która zdobyła więcej punktów, wyszukuje w poniższej tabelce odpowiednią wartość:

Z tej tabelki wynika ile dana para powinna ugrać z daną ilością punktów. Ten wynik jest porównywany z wynikiem partii, po czym różnica jest w sposób nastepujący konwertowana na IMP-y:

Jeśli różnica będzie na przykład wynosić 50, tj. para ugrała o 50 punktów więcej niż wynikało, otrzymuje 2 IMP-y. Jeśli różnica będzie wynosić np. -170 tj. para ugrała o 170 mniej niż wynikało z tabelki, traci ona 3 IMP-y. Poza tym wszystkie inne zasady są takie same jak w przypadku zapisu chicagowskiego.

ZAPIS STAROPOLSKI (OLD POLISH - PLEBISCYTOWY)

Zapis staropolski różni się od międzynarodowego tylko i wyłącznie ilością przyznawanych punktów. Przede wszystkim inaczej punktowane są lewy:

Atutem : 6pkt.

Atutem : 7pkt.

Atutem : 8pkt.

Atutem : 9pkt.

Oczywiście kontra podwaja te punkty, rekontra mnoży ich liczbę przez 4.

Większe są kary za przegranie SZLEMIKA (2000) i SZLEMA (4000). Przyznawane są premie za nadróbki (przed partią 100, 200 jeśli skontrowane, po partii 200, 400 jeśli skontrowane), szlemika nielicytowanego (200), szlema nielicytowanego (400), za dograne (1000 za pierwszą, 2000 za drugą) i dodatkowo (tzw. Ptaszki) wprowadzono po 100 pkt za każde rozdanie w którym nastąpiły cztery pasy.

RANKING

Ranking określa poziom umiejętności graczy. Im wyższy ranking tym lepszy gracz. Ranking może przyjmować wartości z przedziału 0-10000. Kiedy gracz po raz pierwszy siada do gry otrzymuje ranking 5000. Póżniej ten ranking może rosnąć lub maleć (w zależności od wyników otrzymywanych przez graczy). Obliczany jest na podstawie wzorów wykorzystujących analizę statystyczną i zbudowany jest w oparciu o jeden z przetestowanych modeli symulacyjnych, który dawał najstabilniejsze wyniki dla testowanej grupy graczy. Model ten jest częściowo adaptacyjny, więc może zmieniać się wraz ze zmieniającymi się strategiami graczy. Ze względu na złożoność stworzonego modelu poniżej umieszczona jest jedynie lista reguł wykorzystanych podczas przygotowywania modułu liczenia rankingu: