Powiadają, że pewnego razu
spotkały się na Ziemi wszystkie uczucia i cechy ludzkich istot. Gdy
Znudzenie ostentacyjnie ziewnęło po raz trzeci, Szaleństwo, jak zwykle
obłędnie dzikie, zaproponowało:
- Pobawmy się w chowanego!
Intryga, niezmiernie zaintrygowana,
uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać,
spytała z typowym dla siebie zainteresowaniem:
- W chowanego? A co to takiego?
- To zabawa - wyjaśniło żywo
Szaleństwo - polegająca na tym, iż ja zakryję sobie oczy i powolutku
zacznę liczyć do miliona. W międzyczasie wy wszyscy dobrze się
schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć.
Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w
następnej kolejce. Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w
towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesolutko, iż udało się
jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym
nie dało się zainteresować. Jednakże nie wszyscy chcieli się
przyłączyć. Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją
odkrywano. Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w
głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogo innego. Tchórzostwo z
kolei nie chciało ryzykować.
- Raz, dwa, trzy - zaczęło liczyć Szaleństwo.
Najszybciej schowało się Lenistwo,
osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień. Wiara pofrunęła do
nieba, a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się
o własnych siłach hen, na sam szczyt najwyższego drzewa.
Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego
miejsca, gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla
przyjaciół:
- Krystalicznie czyste jezioro było
wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla - w sam raz dla
Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmysłowości, powiew wiatru
okazał się natomiast najlepszy dla Wolności. W końcu Wspaniałomyślność
schowała się za promyczkiem słońca. Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak
sądził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze -
przeznaczone tylko, tylko dla niego. Kłamstwo schowało się na dnie
oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą? Pasja i
Pożądanie w porywie gorących uczuć wskoczyli w sam środek wulkanu.
Niestety wyleciało mi z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to
przecież mało ważne. Gdy Szaleństwo liczyło dziewięćset
dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć
Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca.
W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków.
- Milion - krzyknęło na końcu Szaleństwo i dziarsko zabrało się do szukania.
Od razu, rzecz jasna, odnalazło
schowane parę kroków dalej Lenistwo. Chwilę potem usłyszało Wiarę
rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem. W ryku wulkanów wyczuło natomiast
obecność Pasji i Pożądania. Następnie, przez przypadek, odnalazło
Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu. Egoizmu nie
trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki,
kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os.
Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawkiem
w ten sposób znalazło Piękność. Jeszcze łatwiejsze okazało się
odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się
zdecydować, z której strony płotu najlepiej się ukryć. W ten sposób
wszyscy zostali znalezieni: talent wśród świeżych ziół, Smutek - w
przepastnej jaskini, a Zapomnienie... cóż, już dawno zapomniało, iż
bawi się w chowanego. Do znalezienia pozostała tylko Miłość. Szaleństwo
zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku, a nawet na
szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany
zagajnik. Patykiem zaczęło odgarniać gałązki... Wtem wszyscy usłyszeli
przeraźliwy okrzyk bólu. Stało się prawdziwe nieszczęście! Różane kolce
zraniły Miłość w oczy. Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro,
zaczęło prosić, błagać o przebaczenie, aż w końcu poprzysięgło zostać
przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki.
I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo.
Karolina Wójtowicz
|
