Poker Texas Holdem

 Bir gün iki oduncu erkek kardeş, giderlerken ormana garip bir ses duydular şaşkınlıkla yaklaştıklarında, o sese, iki minicik bebeğe rastladılar. Biri eğildi önce şüpheyle bunlar bebek olamazlar diye baktı. Öteki yanına yaklaştı usulca, birini aldı soktu bağrına, "bu benim olsun yazık üşümüş ötekinide sen al kucağına önce ısınsınlar sonra düşünürüz" dedi ötekide eğildi,  bebeği aldı bastı bağrına, gerçekten üşümüşlerdi sımsıkı sardılar bebekleri güçlü kollarıyla.
Gel zaman, git zaman bebeklerin sahibi çıkmadı, bakımlarıda iki kardeşe kaldı. Bebeklerin biri nasıl kolay hastalanıyorsa, öteki bir okadar umursamaz ne soğuğa ne kuru bir tas çorbaya, ne verirsen yer, öteki ise herşeyi usul, usul çiğner. Oduncu kardeşler birer insanlık örneği öylesi güzeller. Yemediler, yedirdiler, giymediler giydirdiler her ikisinide sevgileriyle eşit büyüttüler, Oysa biri ne kadar uysal ve kibarsa, öteki bir o kadar hırçın ve acımasız olmaya başladı. Bu büyüdükce daha da ortaya çıktı. İki baba aslında kardeş ya, hep konuştular aralarında asla kavga çıkmasına razı olmadılar, ikiz bebekler arasında daima bir doğru yol buldular onları uzlaştırdılar.
Şimdi artık yetemez olmuşlardı, artık iyice de yaşlanmışlardı. Sakin olan her işi üstüne aldı, öteki ise iş planı yaptı, oldukçada akıllıydı. Bir zaman ikiz kardeşler baktılar babalarına hiç biri de "of!" demedi. Babaları tüm emeklerini onlara helal etti. Huyları çok değişikti ama hiçbirisi aslında kötü delikanlı değildi. İki kardeş arasında artık çıkmaz olmuştu o çocukken ettikleri kavgalar birbirleriyle gül gibi geçinirlerdi.
Bir gün ormandaki küçücük külübelerine düştü yolu kralın, dikkatini çekti bu yiğit çocukların kuvveti ve anlaşmaları onları yanına istedi. Delikanlılar zaten meraklı, babalarıysa artık topraktı. İkisi de "peki geliriz" dedi krala hizmet etmek onurdu bildikleri.
Kocaman ihtişamlı saraya yerleştiler, biri kitaplara ve edebiyata girişti, öteki ise avluda duran silahlara meğil etti. Kral memnundu bundan her ikiside gerekliydi.
Aradan geçti yine bir zaman, artık ülkeler savaş içindeydi, kral barışcı ama yetmedi gücü, boyun eğdi savaşa, yurdunu korumalıydı. Çağırdı kardeşleri yanına, "Bakın şimdi birleşme vaktidir aynı siz gibi insanlar bana gereklidir, sen al bildiklerini düş yola, anlat halkıma ben istemem birinin bile canı yansın, ama bu savaş dayandı kapımıza anlat onlara" dedi, ötekine; "Sen güçlü bir silahşörsün topla ordunu koru yurdumuzu" diye söyledi. İki kardeş düştüler yola bildikleri en iyi şeyle korudular kralı.
Savaş kazanıldı, konuşan kardeşin yardımıyla da halk kralına daha da bir bağlandı.  Ama ne varki artık iki kardeş anlaşamaz oldular birdenbire, birbirlerinden soğudular. Kral inanamadı bir zaman, bilgeliği yetmedi anlayamadı ne oldu bu yiğit iki çocuğa?  Dayanamadı kavgalarına ikisini birden sürgüne gönderdi. İçi çok üzüldü ama halkının sağlığı ve huzuru için bu gerekliydi.
Bu kötü oldu dünya için, Birinin adına dendi, Dehşet, ötekisi oldu, Umut ama bir türlü barışmadı iki kardeşin yüreği.
Dehşet inanılmaz bir kitle yaptı, Umut boş durmadı yürekten sevenleri kendine bağladı, kocaman birer ülkenin kralı oldular ama daima düşmandılar.
Kardeştiler sonuçta, uzak durdular birbirlerinden asla savaşmadılar. Savaşmadılar ama bir daha uzlaşamadılar da.
Dehşet bir gün çok hastalandı, Umut buna çok şaşırdı! Tüm kırgınlığını attı arkaya kardeşinin yanına taşındı. Dediler ki "kalmadı zamanı" Dehşet artık  son zamalarındaydı. Kim görmüştü ki Umutun pes ettiğini? Hemen başladı Dehşete yaşamın güzelliklerini ve yaşaması için daha ne çok sebebinin olduğunu anlatmaya onlar tek değildi ki, arkaların da kocaman bir ülke onların bir sözüyle ya dimdik ayakta, yada yan yatmaktaydı. Dehşet inanamadı bu sözlere zorlukla açtı gözlerini, Dikkatlice baktı kardeşine ve söylendi: "Sen hep böyleydin daima yaşamın içindeki güzellikleri derledin, ama ne işine yaradı bak kardeşinle bile uzun zaman görüşemedin!"
Umut gülümsedi tüm yüreğiyle dehşet kardeşine, "Ey benim güçlü korkusuz kardeşim, sen olmasaydın ben nasıl büyüyecektim, o gün bıraktığında bizi kaderimiz ormana, sen avaz, avaz ağlamasaydın bulurmuydu babalarımız bizi." Dehşet şöyle bir doğruldu bu kardeşi ne güzel şeyler bulmuştu. Yine de gelmedi oyuna gitti üstüne usulca,"evet ama büyüdükte ne oldu iki düşman kazandı dünya." Umut güldü kahkahalarla;"Öylemi sanırsın Dehşet kardeşim bilirim sen bu huyundan hiç bıkmazsın, ama bak biz olmasaydık düşman, insanlar nasıl anlardı, karakterlerini, bazıları dehşeti sevdi bazıları umut a yüreklendi, ikiside hep bir yanlarından eksik kaldı, oysa şimdi nasılda birleşti iki ülkemiz birbirlerini tanıdı aşık oldular birbirlerine, evler kurdular peş peşe."
" Ülkeler büyüdü yürekler sevindi. Ama bak şimdi sen hastasın biraz daha güçlendiğinde göreceksin ki en tercih edilen yine sen olacaksın." Dehşet ilk kez zaferinin tadını alamadı, "Yok" dedi, "yok be kardeşciğim artık ben ölmeliyim, bu herkese daha hayırlı, bak ben yüreklere korku salarım, sense daima mutluluktan yanasın, biz olduk mu yan, yana kötülükler çoğalır dünyada, bırak bana umut verme ben Dehşetimle gideyim, değişmeden öleyim"  Umut hüzünlendi ilk kez Dehşeti anladı. Masallar ülkesinde gömdü elleriyle kardeşini ülke huzurlara boyandı.

                **Eğer beğendiyseniz ve sonunu merak ediyorsanız devamını profilimden okuyabilirsiniz**

                                                                        *Bu hikaye bana aittir*