Ta noc jest taka szara...
Tak niemrawo budzą się gwiazdy
wołane odległym olśnieniem księżyca.
Tak cicho umierają marzenia,
tak słodko się cisza zbudziła do życia.

Na szlakach przetartych stopami pielgrzymów,
szarym popiołem odkłada się siła.
Staczają się w siebie tras dawnych drobiny
i nikt już nie woła,
że ktoś jest bez winy.

Wracają z podróży dalekiej gołębie...
Zmęczone oko dostrzega anioła...
I nikt już nie krzyczy, że to jest piękne
i o chleb świeży też nikt już nie woła.

Bo szarość zaległa na półkach bibliotek
i z książek zdmuchnięta niedopatrzeniem,
osiadła bezwonnie na skroni człowieka,
który tej nocy zostanie wspomnieniem.