"Nieba skrawek daj mi, może kilka chmur..."

...jest on za pięknym utworem a żeby zbrukać go marnym komentarzem...

Trzeba przeżyć ból
- by opisać cierpienie.
Trzeba dotknąć nieba
- by rozkosz zapisać.
Trzeba stracić nadzieję
- by cenić złudzenia.
Trzeba przeżyć wczoraj
- by obudzić się dzisiaj.
Trzeba najpierw zgubić
- żeby zacząć szukać.
Trzeba być samemu
- by cenić we dwoje.
Trzeba zamknąć drzwi
- żeby ktoś zapukał.
Trzeba się zapytać
- by ktoś wskazał drogę.
Trzeba poznać brutalność
- by docenić tkliwość.
Trzeba przestać bywać
- by znów odczuć bycie.
Trzeba przeżyć romans
- by rozpoznać miłość.
Trzeba najpierw umrzeć
- by rozpocząć życie.....

Wsłu****ąc się w słowa owej piosenki,wyznania mam przed oczyma siebie sprzed kilku lat,powracają wspomnienia które nabierają barw,zaczynają żyć teraźniejszością mimo iż są przeszłością...Nie wszystko w życiu można wyidealizować jak ja i nie mogę zrobić tego odnośnie siebie lecz mogę spojrzeć na to doroślej,jednak nie gardząc swoją przeszłością...

Katharsis

w konfesjonale samotności
monolog niemych krzyków
odbija się o ścianę
myśli i uczynków
wylewających się z wnętrza
udręczonego sumienia

w izolatce wspomnień
z dystansem emocji
układasz puzzle przeżytych dni
by oczyścić umysł
spowity kłębkiem
niemożności zapomnienia

a gdy już sen
rozpościera swe skrzydła
po torturach wrażliwości
odwirowanych łez
w błogich ramionach
leczącego smutku
zakopujesz topór
okaleczonej duszy...

"Chciał znaleźć Muzę, a znalazł dziwkę i wene do pieprzenia.
Targował się, choć była tania w końcu dała mu-za to zostawia wene-ryczny bonus..."